Οι μυστικές διδασκαλίες όλων των εποχών

Το να ζείς στον κόσμο χωρίς να συνειδητοποιείς τη σημασία του κόσμου ειναι σα να περιπλανιέσαι σε μια πελώρια βιβλιοθήκη χωρίς να αγγίζεις τα βιβλία

Οι μυστικές διδασκαλίες όλων των εποχών

΄΄ΙΣΟΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ΄΄

Του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Ηταν ο Ρούντλ, ο σταθμάρχης
Και ο Μπέτζλει που δούλευε στα τραίνα
Και ο Ακμαν από την Επιμελητεία
Και ο Ντόνκιν από τις Φυλακές,
Και ο Μπλέϊκ ο Λοχίας εκπαιδευτής
Για δύο φορές ήταν δικός μας Σεβάσμιος
Μαζί με αυτόν που είχε το μαγαζί «Ευρώπη»
Τον γέρο – Φάμτζι Εντουλτζι

Εξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν υπήρχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Διάκονος στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

Είχαμε και τον Μπόλα Ναθ τον λογιστή
Και τον Σαούλ, τον ισραηλίτη του Αντεν,
Και τον Ντιν Μοχάμετ σχεδιαστή στο Κατάστο,
Ηταν ο Μπαμπού Τσακερμπούτυ
Και ο Αμίρ Σίχ, ο σιίτης ,
Και ο Κάστρο των γραφείων επισκευών
ο Ρωμαιοκαθολικός!


Δεν είχαμε ωραίες επιγραφές
Και ο Βωμός μας ήταν παλιός και απέριττος
Αλλά γνωρίζαμε τα αρχαία Οριοθέσια
Και τα τηρούσαμε κατά κεραία και γράμμα.
Και το παρατηρούσαμε όλο αυτό από απόσταση
Μου κάνει εντύπωση αυτό το γεγονός
Που δεν υπήρχε ούτε ένας βέβηλος
Εκτος, ίσως , από μας τους ίδους.



Επειτα κάθε μήνα, όταν τελείωναν οι Εργασίες
Καθόμασταν όλοι και καπνίζαμε,
(Δεν συνηθίζαμε να κάνουμε τράπεζα
Για να μην φέρουμε σε δυσκολία ούτε έναν αδελφό)
Και μιλούσαμε, ένας μετά τον άλλον,
για την Θρησκεία και για άλλα πράγματα,
Κάθε ένας αναφερόμενος στο Θεό που ήξερε καλύτερα.

Ενας μετά τον άλλον μιλούσαμε,
Κι ούτε ένας αδελφός δεν βιάζονταν,
Μέχρι που η αυγή ξυπνούσε τους παπαγάλους
Και το άλλο το πουλί το περιπλανώμενο
Μιλούσαμε για όλα αυτά που αισθανόμασταν περίεργα
Και πηγαίναμε στα σπίτια για να κοιμηθούμε
Με τον Μωάμεθ, τον Θεό, τον Σίβα
Που αλλάζανε βάρδια μέσα στα κεφάλια μας.

Συχνά, κάτω από τις εντολές της Κυβέρνησης
Περιπλανώμενα βήματα μας επισκέφθηκαν
Και μας μετέφεραν χαιρετισμούς αδελφικούς
Από Στοές Ανατολής και Δύσης,
Σύμφωνα με τις οδηγίες που έλαβαν,
Από την Κοχάτ μέχρι την Σινγκαπούρη.
Πόσο θα ήθελα να ξαναδώ
Μια φορά αυτούς τους αδελφούς μου από την Στοά – Μητέρα.

Θα ήθελα να τους ξανάβλεπα,
τους Αδελφούς μου μαύρους και σκούρους,
μέσα στην οσμή των πούρων εκεί,
ενώ το κάρβουνο περνούσε από χέρι σε χέρι
Με τον γέρο khansamah που ροχαλίζει
Αχ ας ήμουν Δάσκαλος Μασσώνος με μεγάλη φήμη
Στην Στοά – Μητέρα μου ακόμα μια φορά

Εξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν είχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Διάκονος στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

O Ράντγιαρντ Κίπλινγκ γεννήθηκε στη Βομβάη το 1865 και πέθανε στο Σάσεξ, το 1936. Έζησε για πολύ καιρό στην Ινδία, όπου αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Έκανε πολλά ταξίδια, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου εγκαταστάθηκε στο Βερμόντ. Εκεί έγραψε "Το βιβλίο της ζούγκλας" (1984), το πρώτο αριστούργημα ανάμεσα στα βιβλία που έγραψε ο Κίπλινγκ για τα παιδιά. Ακολουθεί ο "Κιμ", ένα μυθιστόρημα στο οποίο ο συγγραφέας δίνει κλασικές εικόνες από τα πιο γραφικά μέρη της Ινδίας. Το 1907 πήρε το βραβείο Νόμπελ και το 1926 το χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας.

Το ποίημα ειναι μετάφραση του Νίκου Β. της ευχαριστίες μας για την ευγενική προσφορά του

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ
Χωρίς τη μαθηματική τάξη, δεν στέκει τίποτε: Ούτε ουρανός έναστρος, ούτε ρόδο. Προπαντός ένα ποίημα. Κι ευτυχώς ότι μ'έκανε η μοίρα μου γνώστη των μουσικών αριθμών, ότι κρέμασε μιαν αχτίνα επί πλέον το άστρο της ημέρας στην όρασή μου και κάνοντας τα γόνατά μου τραπέζι εργάζομαι, ως να 'ταν να φτιάξω έναν έναστρο ουρανό, ή ένα ρόδο.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Νικηφόρος Βρεττάκος

ΜΕΤΑΡΣΙΩΣΗ
Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα, λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό. Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.
Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.
'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα, κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα, που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.

ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ Kahlil Gibran

ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ Kahlil Gibran

Μέσα στον πόθο για το γιγάντωμα του εαυτού σας βρίσκεται η καλοσύνη σας. Και αυτή η λαχτάρα βρίσκεται σ’ ολόκληρο το είναι σας. Μα σε μερικούς από εσάς, αυτός ο πόθος είναι ένας χείμαρρος που κατεβαίνει με ορμή προς τη θάλασσα κουβαλώντας τα μυστικά των βουνοπλαγιών και τα τραγούδια του δάσους. Και σε άλλους, είναι ένα νωχελικό ρυάκι που ξεχνιέται μέσα στους διάφορους ελιγμούς και καμπές, χασομερώντας προτού να φθάσει στην παραλία.

Το μάτι του θεού

Kahlil Gibrano “…Ο Θεός έφτιαξε την αλήθεια με πολλές πόρτες για να δέχεται κάθε πιστό που τις χτυπάει…”

΄΄ Η ισχύς ενώνει τα σύμπαντα΄΄

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Carlo Castaneda Η τέχνη των ονείρων

Ο κόσμος μας για τον οποίο πιστεύουμε πως είναι μοναδικός και απόλυτος, δεν ειναι παρά ένας μέσα σ΄ένα σύμπλεγμα επάλληλων κόσμων, διατεταγμένων όπως οι φλούδες του κρεμμυδιού.

Ισχυριζόταν πως παρ΄όλο που είμαστε ενεργειακά προγραμματισμένοι ν΄αντιλαμβανόμαστε μόνο τον δικό μας κόσμο, διαθέτουμε επίσης την ικανότητα να μπούμε μέσα σ΄εκείνες τις άλλες σφαίρες που είναι εξίσου αληθινές, μοναδικές, απόλυτες και περιεκτικές με τον δικό μας κόσμο.

Μου εξήγησε ότι για να αντιληφθούμε εκείνες τις άλλες σφαίρες, δεν αρκεί μόνο η σφοδρή επιθυμία μας΄πρέπει να διαθέτουμε και αρκετή ενέργεια γαι να τισ συλλάβουμε.

Η ύπαρξη τους είναι διαρκής και ανεξάρτητη απο την επίγνωση μας, έλεγε, αλλά μας είναι απρόσιτες λόγω του ενεργειακού μας προγραμματισμού. Μ΄ άλλα λόγια, απλά και μόνο εξ αιτίας τούτου του προγραμματισμού, εξαναγκαζόμαστε να θεωρούμε δεδομένο ότι ο κόσμος της καθημερινής ζωής είναι ο ένας και μοναδικός δυνατός κόσμο...................................